Terapia Preparatem MSC

admin Sty 06, 2016

W każdym żywym organizmie, systematycznie powstają nowe komórki, które następnie dojrzewają, różnicują się w bardziej wyspecjalizowane a na koniec po ściśle określonym czasie, zapisanym w ich materiale genetycznym, obumierają. Komórki macierzyste (KM) dostarczają nowych pokoleń w miejsce obumarłych. Są niezróżnicowane i zdolne do dojrzewania, podziału przez czas nieokreślony, samoodnawiania i do tworzenia bardziej wyspecjalizowanych komórek.
stopka strona komorki

 

Źródła krwiotwórczych komórek macierzystych

 

Istnieją trzy, obecnie powszechnie stosowane w medycynie, źródła KKM : szpik kostny, krew obwodowa i krew pępowinowa.

Pierwsze próby przeszczepiania KKM (multipotencjalnych) przeprowadzone były już w 1938 roku przez Jana Stefana Raszka i Franciszka Groera we Lwowie. Polegały one na podawaniu szpiku pobranego z mostka zdrowego dawcy bezpośrednio do jamy szpikowej chorego biorcy.

Dzisiaj, zabieg pobrania KKM ze szpiku, najczęściej wykonuje się nakłuwając wielokrotnie (w znieczuleniu ogólnym) talerze kości biodrowych. Sam zabieg przeszczepienia pod względem technicznym jest  prosty: jest to przetoczenie dożylne KKM przez cewnik umieszczony w dużej żyle – cewnik centralny. Powyższa metoda pozyskiwania KKM ze szpiku do celów leczniczych pobierania szpiku jest stosowana regularnie w leczeniu polskich dzieci od 1989 roku (Poznań).

Krwiotwórcze komórki macierzyste pochodzące ze zmobilizowanej farmakologicznie krwi obwodowej pobiera się z żył przy użyciu separatora komórkowego. Liczba komórek macierzystych w niezmobilizowanej krwi obwodowej jest bardzo mała. Dlatego dawcy, przez parę dni przed zabiegiem pobrania, należy wstrzykiwać dożylnie lub podskórnie farmakologiczne czynniki wzrostu odpowiednich linii komórkowych. Pobranie z żył obwodowych jest to trwający parę godzin, złożony zabieg. Aby pobrać odpowiednią liczbę KKM wystarczającą do transplantacji, najczęściej należy procedurę powtórzyć. Tę metodę pozyskiwania materiału biologicznego do transplantacji u chorych polskich dzieci stosuje się regularnie w Polsce już od 1994 roku (Wrocław).

Komórki mezenchymalne z galarety Whartona są produktem leczniczym terapii zaawansowanej (ATMP).

Usługa wytworzenia produktu leczniczego następuje w Pracowni Inżynierii Komórkowej Polskiego Banku Komórek Macierzystych S.A. na podstawie wydanej zgody Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

W listopadzie 2014 roku miały miejsce pierwsze podania komórek mezenchymalnych pacjentom w jednostkach chorobowych typu: stwardnienie zanikowe boczne i autyzm.

Leczenie komórkami macierzystymi jest dostępne jako eksperyment medyczny, stawiająca na opóźnienie rozwoju choroby przez wspomaganie regeneracji uszkodzonych neuronów, co może pozwolić na złagodzenie objawów u pacjenta.

Mezenchymalne komórki macierzyste mają działanie immunosupresyjne i immunomodulujące.

“Przeszczepienie” mezenchymalnych komórek macierzystych

Jest to o wiele prostsza procedura polegająca najczęściej na podaniu dożylnym (lub innym – do płynu mózgowo rdzeniowego, do stawu) prawidłowych mezenchymalnych komórek macierzystych, które ewentualnie mogą pochodzić od pacjenta ale coraz częściej pochodzą od niespokrewnionego zdrowego dawcy.

Źródła mezenchymalnych komórek macierzystych

W dorosłym organizmie ludzkim, komórki mezenchymalne zlokalizowane są między innymi w szpiku kostnym, tkance tłuszczowej, tkance mięśniowej oraz krwi i płucach. Jednak ze względu na bardzo łatwą, bezinwazyjną dostępność oraz (w porównaniu z komórkami pochodzącymi z innych źródeł) podwyższony potencjał zdolności namnażania, to mezenchymalne komórki macierzyste pochodzące ze sznura pępowiny wydają się najkorzystniejszym materiałem biologicznym dla medycyny regeneracyjnej.

Od listopada 2014 roku w leczniczym eksperymencie leczniczym wzięli udział Pacjenci z poniższymi jednostkami chorobowymi:

Neurologia:

  • Autyzm
  • Stwardnienie rozsiane
  • Stwardnienie zanikowe boczne
  • Dystrofie mięśniowe
  • Ataksje
  • Rdzeniowy zanik mięśni
  • Okulistyka:

Neuropatia nerwu wzrokowego

  • Hipoplazja nerwu wzrokowego
  • Choroba Stargardta
  • Uszkodzenie nerwu wzrokowego o charakterze demienilizacyjnym

 

 

Powrót